نمیدانم چرا هر یک مثـــــال سنگها گشتیم...
در این دنیای وانفســـــا اسیر رنگها گشتیم...
نمیدانم چرا دســـــتان بخون اغشته گردیده
بزعم صلح و ارامــــــش قرین جنگها گشتیم...
نمیدانم چرا با ان که دنیا گشته اســــــــــانتر
چنین از جمله غمگینان و چون دلتنگها گشتیم...
نمیدانم چرا ایا شکـــــــــــــــــسته قول ادم ها
نمانده حرمت قانون ، خروش چنـــگها گشتیم...
نمیدانم چرا هر جا ، پر است از فتنـــــه و غوغا
بجای نغمه های خوش ، کر از این زنگها گشتیم...
نمیدانم چرا هر تن ، به فکر نام و دنیــــــــــــاییم
رها گردیده اخــــــــــلاق و ، غلام ننگها گشتیم...
نمیدانم چرا وقتی که میشد زیســـــــــتن ساده
میان سینـــــــــــه ها از چه پر از نیرنگها گشتیم...
نمیدانم چرا وقتی که رب بنموده خـــــــیر و شر
به گمراهی به هر راهی چنان فرسنگها گشتیم...
نمیدانم چرا وقتی که دارد اینهمه نعمـــــــــــت
به دریا در پی صید فقط خرچنـــــــــگها گشتیم...
اعظم شادکام