یاد دنیایی که بی پروا گذشــــت...

گه به شادی گه غم دنـــیا گذشت...

یاد ان دوران سرسبــــــزی به خیر

سادگی بود و چســان زیبا گذشت...

...........

دلبـــــسته بودم اما دلـــــدار بر جفا بود...

چندیست در شَک ام که دلبستنم خطــا بود؟

ان نغمه های پرسوز شعر و ترانه و حرف

انگار خط به خطش از رنگ و بر ریا بود...

...........

ز تن بیرون نمودند کنه جانـــم...

خراشیدند این روح و روانــــــم...

چه احساسی چه اوازی چه شعری

که افتاد از زبان شــــعر و بیانم...

...........

شاید ان روزی که دست سرنوشت...

قسمتم را روی کـاغذ مینوشــــــت...

بر خلاف نام شـــــادم ، روزگــــــــار

عالمم را عالمی پر غم ســــرشت...

...........

اگر صحبت کنم ان جور تفسیر...

وگر ساکت شوم این گونه تعبیر...

چه نالم زینهمه تعبیر و تفسیر

همان بهتر که دورم از تعابیر...

...........

کودکیهامان گذشت اما چه زود...

ان جهانِ فــــارغ از بود و نبود...

شادی و مستی و شیــدایی گذشت

حسرتی بر لب بماند و بقیه دود...

...........

شرم باید از در پروردگــــــــار...

چون ببیند مخفی و هم اشکار...

این سخن در لفظ قران امده است

تا که پندی باشد و اید به کار...

...........

چشمان ابری انگار لغزید سمت یاران...

برقی بزد بسرعت لبریز شد ز بــاران...

هم در میان ان غم هم در میان شادی

باید ببود تا هست از جمع شکر گذاران...

...........

اگر حــــال و مرامــم بی نیازیست...

 بدانم ختم کارم ســــــرفرازیســت...

وگر دائم بود دستــــم دراز ، ایــــن

نباشد این حیات ان بهترین زیست...

...........

چنان غرق خودم هستم زمانی...

که میمانم ز احوال جهــــــانی...

و گویی در جهان چیزی نمانده

در اطرافم  جز ان نام و نشانی...

...........

اگر بــا دیـــــگران کردی مــــــــروت...

غمش خوردی چو دیدی رنج و محنت...

وگر برداری از هر شـــــــــانه ای بار

بدان این کـرده ات باشد فــــــــــتوت...

...........

جوانی طی شد و  خامیـــــم  ایا؟

شکسته پی چه بر بامـــــــیم ایا؟

سپیدی گشته این موی سیه لیک

پی صبـــــــحیم و در شامیم ایا؟

...........

پی صلح و به ارامــــــش بگردید...

نه با اجبار و با خواهش بگردید...

به دنبال صفات خوب و نیکـــــــو

به افزایش نه بر کاهش بگردید...

...........

با صفات خوب ، خوش عالم شود...

غرق شــــــادی جای هر ماتم شود...

در حــضور نور، دل همرنگ عشق

عالمی روشن چنیـــن در دم شود...

...........

به رسم عاشقان پیـــــمانه بستن...

به یک جرعه ز غم اسوده رستن...

وفا کردن صـــــــــفا کردن بدین دو

نه حتی لحظه ای پیمان شکستن...

...........

گلی بودم به گـــــــــــلدانی نشسته...

ز طـوفان قضـــــــــا ساقم شکسته...

نسیــــــــــمی میوزد ارام اگر ، لیک

نبود این برگ و شاخ از هم گسسته...

...........

اســـــــمان گویی دلش پر بوده است...

کاین چنین قلبش به غم انـدوده است...

گویی این افـــــــــلاک راهی بس دراز

تا به این دریای غم پیــــموده است...

...........

به هر ان چه به پیش اید به ادوار...

رضــــــایت داشتن باشد بهین کار...

نباید تا توان در شِکوه درمانـــــــد

بیندیشـــــی به هر چه ، گرددت یار...

...........

به عمران و به ابادی بکوشید...

همیشـــه بهر ازادی بکوشــید...

بگیرید غصه را از قلــــب مردم

به دنیا در پی شـادی بکوشید...

اعظم شادکام