گر چه نیکــی کرده ام اما شتـــــــابانم هنوز...
غرق ارامــش ولی قدری پریشــــــــانم هنوز...
لحظه های عمرم از کف رفته بی حاصل بسی
زانهمه اوقات چون زر بین پشیـــــــمانم هنوز...
اتشــی در دل نهــــــــان دارم که تن میسوزدم
مجمری در سینه زان گُرّان و ســـوزانم هنوز...
اســــــمان میبارد و بــــــاران به برگ و گـُــل زند
ابی است بر اتــــــــشی اما فــــــروزانم هنوز...
عشقم و این شور و مستی با جنون همسایه ام
تا که ابادم کند زیـــــــــــــــرا که ویـــــــــرانم هنوز...
یک دو روز از عمر خــــــــود را صرف دانش کرده ام
وای از این کوته زمان بـــــــــــرقی به دورانم هنوز...
سرپنــــــاهی جسته ام ارام جـــــــانی گوشه ای
مانده ام سرگشـته و در باد و طــــــــــوفانم هنوز...
کوهم از این استــــــقامت در بلنـــــــدای زمــــــــان
روی عشقــم رو شـــــــود چون بیــــد لرزانم هنوز...
دیگر از حــــــالم چه گویم چون نصیـــــــــحت میکنند
سالم است جسمم روان را ســـــوی درمانم هنوز...
گه چنین خندان و گه گریان چو شمعـــــــم تا سحر
مانده ام زین حــــــالت و بی حال و سامانم هنوز...
قفـــــــلی از جنس محبــــــــت بر در قلبــــــــم زدند
خنده دار است اینکه بر دربـــــش نگهـــــبانم هنوز...
این غـــــــزل هم اخر امد یا رب امـــــــــــا حل نشد
مشــــــــکل دریــــــــــا که در ان زار و حیرانم هنوز...
اعظم شادکام