در هر نقطه از سرزمین ایران شاعران و دانشمندان و بزرگان بسیاری

متولد شده و دیده از جهان فرو بستند...از بزرگترین اونها خواجه شمس الدین ـــ

محمد حافظ شیرازی است یا همون لسان الغیب که نه تنها احدی از ایرانیان

پیدا نمیشه که غزلی از اون رو در ذهن نداشته باشه ، بلکه بسیاری از افراد غیر ایرانی

در جهان نیز به دیده تحسین به این شاعر پراوازه ایران زمین نگاه میکنن...

امروز بزرگداشت این شاعر گرانقدر هست...پس گرامی میداریم...

...

این شعری هست که در سال ۱۳۸۵ سروده بودم و در ارشیو وبلاگم

موجود هست و گمانم در اون تاریخ دوستان نظراتشون رو نوشته بودن

ولی مجدد نوشتنش رو خالی از لطف ندیدم:

نمیدانم چه سرّی بوده در کار...

که هر گه بشنوم من نغمهء تار...

بگردم بیخود از خود غرق در او

خصوص ار شعر حافظ گرددم یار...

تفال میزنم بر قلب حافظ

چنینم هر شب و شبهای بسیار...

گهی با فال نیکش خنده کردم

چو مرهم بر دل رسوای بیمار...

گهی هم چون بیاید نا امیدی

دلم همراه چشمم گرید ان زار...

تو ای حافظ مگر عاشق نبودی

که این سان میکنی خونین دل پار؟

چه میشد گر کتابت تا به اخر

سخنها گفته بود از وصل دلدار؟

چو گفتم این گلایه من به حافظ

جوابم داده کای بیخواب بیکار...

تو که هر دم بگویم از جدایی

به میل خود زنی فالی دگر بار...

دگر از من شکایت از چه داری

چرا هر دم ز بیدادم زنی جار؟

مگر من گفتمت دلدادگی کن

که این سان گشته ای ما را طلبکار؟

بجای عاقبت جستن ز شعرم

برو بخت خودت را کن تو بیدار...

بخود گفتم عجب دندان شکن گفت

گمانم دیده ان اشفته بازار...

بخندیدم بگفتم کای تو حافظ

گمان کردی نمایی ام بدهکار؟

بسازم دفتری بهتر ز شعرت

که گوید دائما از وصل دلدار...

چنان زیبا که بعد از این تفال

زند بر دفترم هر مست و هشیار...

ولی گفتم سخن را بهر شوخی

کجا حافظ بُود منرا کجا کار...

چنین گفت اعظم این شعر از مزاحش

که خندد حافظ و خوش اید این بار...

...................................................................

و این غزلی که امروز گفتم :

به حافظ گفتم ای حافظ گذشت عمر و دلم خون است...

که داند حال شاعر را که در این لحظه ها چـــون است...

گذشتــــــــه عمــــری و هر دم ، چو نام ما و من بردم

بگفتندم به یغمـــا رفت چنین قلبش که مجنـون است...

 بگفتم چون ز بی خویشـــــی ، ز رنـــــدی و ز درویشی

رهایم کرده و گفتند که از این حلقـــــه بیــــــرون است...

ز می گفتم به فصل گـــــل ، ز صوت و چهچه بلــــــــبل

بگفتند از سرِ مســــتی به فکر میّ گلگـــــــون است...

بگفتـــــم هر چه شعـــر ناب ، گهی هم از دلی بیـــتاب

سخن نامهـــربان گفتند بگفتندم که مظنـــــــون است...

بگفتم تا که از بــــــاران ، شــــــــدم نومیـــــــــد از یاران

بگفتند اب میگویی؟گهی کم گاهی  افـــــــزون است...

سخن گفتم ز ارامـــــــش ، ز صلح و امنــــیت خواهش

بگفتندم جـــــــوان است و به فکر باغ زیتــــــون است...

چو خواندم نغمـــــه و اواز ، کشیــــدم تا پـــــــر پــــــرواز

حــــــرامـم اسمــان کرده بگفتـــندم که قانـــون است...

بگفتم هر ره و منـــــــزل ، ز علم و دانــــــــش  عاقل

بگفتندم پی قــــــــدرت و یا زان گنج قـــــــارون است...

نفس حبسم شد و تعطـــیل ،  بگفتم چون ز عزراییــــــل

بگفتندش که برگـــــردان ، بدان دنیا که مدیــــــون است...

بگفتم رفته ام از یـــــاد ، ســـــرت گفتند ســـــلامت باد

به هر کس گفتم از خود من ، بگفتندم که مفتون است...

چه گویم حافظا دیگـــر ، که خــــــــود دانی بسی بهتر

که خوش دانم که اکنون هم بگویندم که ملعــون است...

مرا تنها همیــــن نامم ، همین اســم خوش اعظـــــم

نگهدارد بدین دریــــــا که گه اشــوب و مــوزون است...

اعظم شادکام