امشب با دو غزل بروزم...

اولین اونها رو تقدیم می کنم به عزیزانی که چند شب قبل

مظلومانه در حسینه شیراز از بینمون رفتند...

چه حالی داشت ان مــــــــادر...

که چشمش خسته شد بر در...

نیامد خانه فرزنــــــــــــــــدش

مگر همچون گلی پــــرپـــــر...

چو گلبرگی ورق پـــــــــاره

شده جــــــــان و تن و پیکر...

نمی دانم چــــه حالی شد

پدر وامــــــــانده و مضطر...

که زد از فــــــرط درد و غم

به کنج و گوشه ای چنبر...

ندارد رفتـــــــــــن فرزند

ز کنج خانه را بــــــــاور...

خداوندا بده صبـــــــری

به قلب ان همه مــــادر...

قضاوت کن خداونـــدا !

بشو بر بی کسان داور...

برای این عزیزان طلب امرزش می کنم

و امیدوارم اونهایی که

عامل این افعال غیر انسانی هستن به سزای عملشون برسن...

................

و اما دومین غزل عنوانش هست

چه می جویی...؟

بجوش اندر خمی چون می ، اگر پیمانه می جویی...

حذر کن از ره غم گر ، ره میخـــــــــــانه می جویی...

که غمناکان شاکی را ، نباشــــــــد ره در این منزل

منال از زیر و بم  پندی  اگر پیــــــــــرانه می جویی...

در این وادی اگر افتی ، تحمـــــــــــــــل بایدت یارا !

ز اول پا منه در ره ، اگر کاشـــــــــــــانه می جویی...

به طوفان بلا قلبـــــــــــــــــــــــــت ، اگر زیر و زبر گردد 

چه خوش منزلگهی داری ، چو این ویرانه می جویی...

کلید معرفت را چون ، به قلب اندر بباید جســـــــت

سبق گیری ز هر عاقل ، گر از دیوانــــه می جویی...

درونت جستجو کن تا ، بیابی گنــــــــــــــج واقع را

عجب دارم بدین گوهر ، چه از بــــــــیگانه می جویی...

تهی کن اندرون از غیر ، بده جا قطــــــره ای ایمان

که عمری صـــــــــاحب دُرّی ، اگر دُردانه می جویی...

مجو کشتی اگر غرقی ، به دریای خـــــــداجویی

 بشو بیرون از این دریا ، چو امن خانه  می جویی...

اعظم شادکام

چه می شود چـــــــــــنین شبی به حالمان نظر کنی...

خواهر نجم هشتمین ، شب غمـــــــــــــم سحر کنی...

ز پا نمی شناسم این ، ســــــــــــــــــرم  اگر خبر شوم

دمی به لطف و مرحمت ، به کویمان گـــــــــــــذر کنی...

گره به کار مردمان ، اگر فتاده اســــــــــــــــت و غم

به لحظه ای نظر فقط ، به صـــــــــــــــــد گره اثر کنی...

میان قلب کوچکم ، حـــــــــــــــــقیر و خُرده منزلیست

اگر که منّتـــــــــــــــی نهی ، توان شبی بسر کنی...

به اخرت چو می روم ، چه می شـــــــــــود شفاعتم

گهی ز هشتمین امام ، گهــــــــــــــی از ان پدر کنی...

بدین غزل نمی برم ، سخن ز نام بحـــــــــــر و یم

که ترسم از بس عاصی ام ، ز نامه ام  حذر کنی...

اعظم شادکام

 گفتم شعر می گم چند مورد جالب برای سرودن رو بهم پیشنهاد کرد که یه دونه از اونها

گفتگوی عاشق با معشوق بود که امشب سعی کردم چنین غزلی با چنین مضمونی

بسرایم...و بقیه موارد رو اگر عمری و ذوقی باقی بود در اتیه خواهم سرود...

بگـــــــــــــو یارا ! چه در پـــــــــندار داری؟   

  چه در گنجینـــــــهء اســـــــــــرار داری؟

بدون صحبتی ، چشـــــــــمان مستـــــت  

 بگـــــــــــوید حالتـــــــی تبـــــدار داری...

شکستی قلبم و پنـــــــــــــــهان نمودی 

بـــــــــــدین کتمـــــان ، سر انکار داری...

چه خام است ان که پندارد بدین جُـــــرم  

گــواهــــــــی داده و اقـــــــــرار داری...

هزاران شاکـــــی ات باشد به دنــــــبال 

به قلبم چــــــون رسی ، طومار داری...

که از طومار صد سطــــــــرت بخواندم  

 که قــــــــصد گـــــــــرمی بازار داری...

به ابروی کمانت ، قصد حملــــــــــــــــه  

به مژگانـــت صــــف سوفــــار *داری...

محبّت می فروشی نسیــــــــــه ، امــــا  

مقابل نقـــــــــدی اش اصـــــــرار داری...

عجب رفتــــــــــار خشکی کرده ای ،یار !

رقـــــــــیبان را ولی رگبـــــــــار داری...

نپرسی حالـــــــــی از احــــــــوالم اما    

به باقـــــــــی حالتی غمخـــوار داری...

به جورت این چنین مخــــــــــتاری اما

به تــــــــَرکم حالت اجـــــــبار داری...

نمی دانم چرا اخر به عشـــــــــــــقی  

کــــــــه اوّل رتـــــــــبه در ازار داری...

به نازت می بـــــــــــــــــری بالا بهایت 

دلـــــــــیلی بر چنــین مقـــــدار داری؟

گمانم قحطی عشق است و معشوق   

ز ســـــــــویی در نهـــان اخبار داری...

به چندین ازمونم سنجی ای دوست !

چــــه پرسش نامه ای دشوار داری...

چه مقیاسی بُوَد میزانت ، عیـــــار !  

که مشکل سنجش و معــیار داری...

ندانم تابع عشــــــــــق که هستی ؟  

که مجـــــهولی و صـــد رفتار داری...

کشیدی دورم از عشقـــــت حصاری 

چـــــه نیکو گــــــردش پرگار داری...

به تنها غمزه ای قلبـــــــــــم ببردی   

بــــــه تیــــزی ، حقهء طــرار داری...

دو چشمت تا سحر در پیش چشم است 

مــــــــگر شـب ، دیده ای بیدار داری؟

بسی می گویم و می نالم از عشق    

ولی گویا حـــــــظ +از تکـــــــرار داری...

بیا قدری مــــدارا کن به قلـــــــــــــبم    

اگر بیـــــــــــــــم از رب و دادار داری...

به دریا افرین گـــــــــو ، گر که لـــــذّت    

  ز جزر و مد این اشــــــــــــعار داری...

                                                         اعظم شادکام

 *:سوفار =انتهای تیری که در کمان می گذارند...

+:حظ=بهره و لذت بردن

........

از اونجایی که هفته اینده قراره برم حج عمره، 

 لذا فقط دو سه تا شعر دیگه در خدمت دوستان هستم

تا زمانیکه انشاالله برگردم...

کودکی ها

یاد ان دوران که بر لب ، خنده و شور و شری بود...

کودکی بود و درون را ، غصـــــه های کمتری بود...

در خیال بچگی ها ، قصــــــــــــه های کودکی را

بی گمان و ذرّه ای شک ، اعتـــــــبار و باوری بود...

روزگاری ساده بود و ، ادمــــــــــــــی دور از تجمل

بسته نی بر مال و ثروت ، نی به زر نی زیوری بود...

جای زرق جلد دفـــــــــــتر ، پند پیران بر تفکـــــــر

بر کتاب و کهنه برگی ، نی قلم* با جوهـــــــری بود...

با قناعت بی بهانه ، جای اشــــــــک و عذر و گریه

لذت از نان و تنور و ، هیـــــزم و خاکســــــتری بود...

جای بوی دود و دم ها ، اشــــــــــنا هر کودکی با

بوی برگ زرد کاهی ، از میان دفتـــــــــــــــری بود...

خانه های کهگلی را ، پایه محــــــــــــکم از محبّت

نی به هر ایوان و ظاهر ، سنگ سخت و مرمری بود...

گرم بازی نغمه بر لب ، بی غم از نقدی که میشد

موجی از دریای شادی ، در نگاه دخـــــــتری بود...

اعظم شادکام

* : نی قلم =قلم نی

دوست دارم تا که هر لب ، را لبی پر خنده سازم...

قلب هر انســـان غمناک ، از سـرور اکنده سازم...

دوست دارم در درونم ، نفس سرکش را به خواری

با لجـــــــــامی بر دهانش ، نزد ایمان بنده سازم...

دوست دارم مرده قلبم ، غرق تکرار از گنــــــــاهان

با مکرر ذکر هــــــــــو  در، عمق جانم زنده سازم...

دوست دارم تا ز چشمم ، جای خشکی از قساوت

از محبّت قطره هایی ، ســــــــاده و بارنده سازم...

دوست دارم همچو اسبی ،تیز و سرکش فارغ از غم 

بر بلندی های شادی ، حـــــــــــرکتی تازنده سازم...

دوست دارم در درونم ، کودک خُــــــــــــــرد خِرد را

تا تعالی در نهایت ، بُــــــــــــــــــرده و بالنده سازم...

دوست دارم طالعـــــــــــم را ، برده بالا تا که از ان

با توکل بر خـــــــــــــــــدایم ، اختری تابنده سازم...

دوست دارم تا عدویم ، در درون و در برون را

بر زمین افکنده نالان ، خسته و بازنده سازم...

دوست دارم تا به مردن ، از درون و ذهن و فکرم

طالبی پرسشگر حق ، عالمی جوینده سازم...

دوست دارم پرچمم را ، مثل امواجی به دریــــــا

دائما در اهتــــــــزاز و ، تا ابد پایـــــــنده سازم...

اعظم شادکام

عاشقان را چه نیاز است به رخ جز رخ دوست...

جز بدان دوست که عالم کمی از پرتو اوست...*

می ظاهر نخـــــــورم چون بُوّدّش غصه به پی

می معنـــــــــا بگدازد تن و قلب و رگ و پوست...

که از ان لحظـــــه که هشیار شدم از می ناب

هر شبم تا به سحرگه هوس جام و سبوست...

این که قــــــــدّم شده از دوری جانان چو کمان

از اشارات همان دیــــــــده و  ابروی نکوست...

بس که باشد به تماشــــــا ز بعید ،  اشـــک روان

نی تفّرج به خیال است و نه میل لــــب جوست...

هر دَمم در گرو حصـــــــــــر کمندی است ز دوست

 این چنین بسته حیاتم به همین نکته چون موست...

قطره را گر نبُوَد میــــــــــل به دریای وصـــــــــال

به کدامین جهتی مقصـــــد و منزلگه و سوست؟...

اعظم شادکام

*:منظور پروردگار است

چند روزی بی نشــانت می کنند...

تکه تکه اشـــــــــیانت می کنند...

تا که درمانند و عاجز چون مگـــس

دستِ بر سر ، شهد جانت می کنند...

چند روزی روی دســــــــــتانی بلند

پشت سر اما خیــــــانت می کنند...

کافی است ایمان کنی با اعتماد

بس خیانت در امانــــــت می کنند...

در خفا چون شعر حافظ ان عمل

روبرو  لیکن متانت می کنند...

تیشه زن بر ریشه اندت در عمل

با زبان امّــا اجــــابـــــت می کنند...

اتشی در ذهنـــــــــشان باشد ولی

هیمه در دستان وساطت می کنند...

خنجر از پشـــــــــــتت به نامردی بلند

صحبت از غیرت ، رشادت می کنند...

با سکوتی همرهی، لیک ابروان

لب گزان صدها اشــارت می کنند...

دست در دستت ولی تیغی به کف

ادعاها از رفاقـــــــــت می کنند...

خون مکندت از جفا اما به عذر

نسبتش بهر حجامت می کننـــد...

نک بگو دریا ! چه با این جور و ظلم

روز اخــــــــر در قیامت می کنند؟؟

اعظم شادکام

...................................................................................

هر چند بسته شد ، ان پر ورق کتاب...

ان دفتر غــــــــزل ، ان خاطرات ناب...

هر چند رفت و رفت ، ان روز و شب به پی

از دیده و نظر ، چـــــون برق و با شتاب...

ان نغمهء سه تار ، در نــــیمه های شب

ان مستی غزل ، از نابـــــــــــی شراب...

ان اه سینه سوز ، از اتـــــــــــــش درون

ان دود پر شرر ، از سیــــــــــــنهء تراب...

ان طبع مثل قند ، شیرین لبان ســـــــخن

ان خسروی نگه ، خوش عطر و چون گلاب...

ان بی قراری ام ، شب زنـــــــــده داری ام

شبهای بی سحر ، بی پلک و فکر خواب...

دودی نکرده بر ، چشم تنــــــــی به جور

نامردمـــــی بشد ، بر خوبی ام جواب...

پـــــس می روم ولی ،از اه بی گـــــــنه

 سوزد جهانتان   ، در ورطــــهء عذاب...

دریا اگر چه رفت ، از طلمتان به زور

خواهد فتد ولی ، از چهره تان نقاب...

اعظم شادکام

ظاهرا امکان دسترسی به سایتم وجود نداره

پس این پست رو در اینجا می نویسم تا فردا که به سایتم

انتقال بدم...

در ایامی که عاشق بوده بسیار...

فراوان بوده عشاق وفادار...

گرفته مردمان ، مردی به کویی

که بودش حالت مستی به رفتار...

به پیش قاضی اش بردند و گفتند

که این مردک بُوَد مردی جفاکار...

گهی در خنده و گه در فغان است

گهی مستی کند در کوی و بازار...

به دستش کَس ندیده جام مشروب

ولی الکن شده در حرف و گفتار...

بگفتا ان جوانک : مست مستم

ولی نی از می ان خُم در انبار...

تفاوت می کند این حال و احوال

که این مستی بُوَد از چشم دلدار...

اگر تک تک به شلاقم شمارید

ندارم طاقت این رنج و ازار...

که بیمارم ز عشقی خانمانسوز

بسی بیمارم و رنجور و تبدار...

که این سان حد زدن با ترکه ای سخت

روا نبوَد به بیماری خطاکار...

ولی گر جای هشتادم به صدها

زنید از دسته ای از موی دلدار...

نیاید اهم از اعماق سینه

که بهتر می شوم بیدار و هشیار...

ولی هرگز نبندم عهد و قولی

که این مستی نگردد باز تکرار...

نه بار دوم و نی بار سوم

که تکرارش کنم ده بار و صد بار...

در ان گه گردنم نازک تر از مو

گذارم سر به پای چوبهء دار...

چو قاضی حال ان دیوانه را دید

رهایش کرد و افغانی بزد زار...

که گر عاشق نبیند جز رخ دوست

رها سازد تن و دنیا و بازار...

از ان شوری که دارد در دل و جان

دراویزد فقط بر پنجهء یار...

به مستی جان دهد سر را سپارد

به زلف یار و بر ان حلقهء دار...

که مستان حقیقی غرق ذکرند

به اسم اعظم و دریای تکرار...

اعظم شادکام