| تبليغات | X |
من نمی نالم ز دشمن ، صحبــت است از یار دوست...
انچنان دلگیرم از نامـــــــــــــــــــــردی و از کار دوست...
هم نمیدارد بلنــــــــــــد از دوش من باری به لطــــــــف
هم شکســـــــــته پشتم از سنگینی این بار دوست...
اعظم شادکام
نه رومی ام نه زنگی ،
نه رنگی...
اری ،
بیهوده به دنبال سراب یکرنگی...
..............
درک حـــــــال دل ما کَس به جهانی ننمود...
برتــــــــر از یک دو نفس با نفس ما نسرود...
نادیده محـــــــــــــک زد به قضاوت بنشست
جای خــــالق که بداند سر هر بود و نبود...
..............
نشکست و نخواهد شکست
جام غرورم...
من زاد کویر و
به دل خشکی و صحرا
با یک دل دریا
به همه سنگ صبورم...
..............
یک تن به دگرها همه می گفت منم یار...
بهر دل ناممکن او ، عاشــــــــق و دلدار...
منظور ز هر شکل مدوّر نَبُـــــوَد دایره امّا
گوید دل دیوانه سخن از تب بسیار...
..............
اعظم شادکام
سخت بود ان ورطهء اشفتگی
سوختم در اتشی بسیار گرم
تا چشیدم طعم تلخ پختگی
دامنم پر بود از شعر و غزل
این همه از زندگی
از این جهان
بود
سهم من از ان روز ازل
...
چاردیواری که دورم هست نیست
نیست این دیوارها زندان من
نیست این روحم اسیر این قفس
اه هرگز کس نخواهد کرد درک
نیست دم هم با دل من هم نفس
من گمانم برگزیدم زین همه
یک که نه
تنها دو راه سخت را
چیست این افسانهء دلدادگی
بیقراری در شب و در روز ها
یا گلایه از دل این بخت را
قلب من رنجیده از این سادگی
رومی ام یا زنگی ام خود مانده ام
این طرف یا ان طرف
در این دو سو
من در این حل معما مانده ام
وای از این رسم و حساب و هندسه
چون در این کار مشقت بار سخت
ذره ای هم پس نمی اید به کار
ان کتاب و درس و مشق و مدرسه
.....................................................................
کس نمی داند شب و دل بیقــــــــراری های من...
تا سحر هر شب حدیث میگســـــــاری های من...
مست باشم مثل ان یک محتسب در شعر دوست
کس ندارد این گمان از اســـــــــــتواری های من...
اعظم شادکام
