| تبليغات | X |
بخوانید اهنگم...
گفته بودم که گل سنگم...
بارها به صخره ها گفته ام
راز دل تنگم...
خسته ام
از نیرنگ و فریب...
اینجا کجاست
چه رسمی
چقدر عجیب...
خون به دل هر اشنا می کند
در این شهر
هر که میرسد غریب...
چه صدایی است به گوش
طبل توخالی...
کودکان چه غریوی
صداهای جنجالی...
میان این مزرعه دل
مترسک پوشالی...
چه می کند؟
زیباست؟گمان نکنم
حتی به مرگ کرکسی خوشحالی...
چه طلب می کند دل ساده
اب حیات؟
یا میان این همگان
صدق و ثبات...
چه کسی دیده
چه کسی داده
به این غمزده دل
جز مرگ و ممات...
سخن از کدام اعتماد
دیوارها کج
سست و خراب...
چه واژه زیبایی
ولی نقش بر اب...
چه می بینند اینجا
یک زن نشسته...
چشم هایش باز
دهانش بسته...
از چه باید گفت
صفا؟ عشق و محبت؟
که چنین گفته ها
نیست جز کار بیخود و زحمت...
مگر چیزی هم هست
در این جمع
جز شهوت...
کدام لطف ؟
کدام عطوفت؟
که بر این زخم کهنه ندیدم
جز نثار چرک و عفونت...
و چه مشکل را
چندان می کنند
اینجا به سهولت...
چه کنم جز
سکوت بر این لب...
بهترین داروست
گمانم بر این تب...
تب زخم
نهفته در دل
ندیده اید که سر باز می کند
در دل هر شب...
کجاست یاری که بفهمد
که بداند...
که بخواند...
که بماند...
هر چه دیدم
فقط ریاست...
چه نفرین
چه بر ما دعاست...
کسی می شنود؟؟
خانه دوست کجاست؟؟؟
اعظم شادکام
در پس واژه مشکوک نگاه...
برق چشم یک ابر
برق خشم یک رعد
غرق طوفان شده دریای گناه...
قامت ، افراشته ، یک موج بلند
موج طوفان زدهء سرگردان...
سر سودا زدهء بی سامان...
دل دریا زدهء بی درمان...
زده سیلی ، به تن صخرهء سخت
سعی بیهوده ، زدن بر دل سنگ...
منتهای ثمرش یک رویش
از شکاف دل بی حس خدر
رویش بی ثمر یک گل سنگ...
اعظم شادکام