| تبليغات | X |
نماهای زیادی وجود داره...نمای فوقانی...نمای روبرو...
نمای چپ...نمای راست...
و پرسپکتیو...
نمای پرسپکتیو رو دوست دارم...چرا؟
چون فقط توی این نما ، دو تا خط موازی به هم میرسن !
امروز توی اتاق ، چراغ روشن بود و یه پروانه دائما دور اون ،
می چرخید و پر و بال می زد ، رفته بودم توی بحر اون...
تا ببینم کی خسته میشه و یه گوشه می نشینه ، ولی انگار
نه انگار که اون لامپ داغه و ممکنه پر و بالش رو بسوزونه...
اصلا میشد کاملا حس کرد که اون از این گرما داره لذت می بره
و بقدری محو نور بود که اخرش هم بعد از چند دقیقه ، بر اثر
سوختن بالهاش افتاد روی زمین...
اون رو برداشتم و بردم بیرون گذاشتمش ، نمی دونم زنده بود
و رفت یا نه...ولی من رو به فکر فرو برد.
با خودم فکر کردم ، توی تاریکی یه شب بی مهتاب ، در دل
یه کویر ...یه نفر یه اتش روشن می کنه...
ممکنه حیوونهای زیادی از اون اتش بترسن و از یه حدی نزدیکتر
نیان ، ولی هر حیوانی هم که باشه ، با دیدن نور اتش ، از دور
جذب اون میشه و شاید اصلا به طرف اون نور نیاد ، ولی
قطعا ، یه لحظه و چند ثانیه رو روش رو به طرف اون برمیگردونه تا
ببینه چیه؟
فکر کردم که ما ادمها ، چقدر غافلیم که نور خداوند و وجود اون رو ،
حس می کنیم ولی برای نزدیکتر شدن به اون ، سعی نمی کنیم...
یا بعضیهامون ، همون یه نگاه هم نمیندازیم...
البته بعضیها مثل همون پروانه اونقدر مجذوب حق میشن
که فنا میشن در اون...
و بعضی هم میفهمن که نور کجاست ولی از اون گریزون میشن ...
و برخی ، اونقدر غرق در خودشون هستن که همون یک توجه ساده
رو هم ندارن...عجیب نیست...
پروانه عجب سوخت ، ز شمع رخ دوست...
منزلگه ما زمین و او ، ان ســــــــرِ کوست...
مشغول حقند ، جـــــــــــنّ و حیوان و مَلک
خود ، دشمنِ ادم است و او ، گرمِ عدوست...
اعظم شادکام
این دو وب رو هم اپ کردم:
خیره مانده ام ،
به ان دوردست ها...
نشسته ام ،
مثل خیلی،
از نشست ها...
چشم در چشم غروب خورشید...
به اینهمه رنگ....
به اینهمه نقش...
به یاد دلهایی تنگ تنگ...
نمی دانم کدامین رنگ،
چنین سیاهی چشمانم را ،
خیره کرده،
این چنین افسون و سِحری ،
به این چشمان تیره کرده...
شاید،
مثلِ اتش بودنش را ، دوست دارم...
نمی دانم ،
هر چه هست ،
همیشه مسحورم می کند...
لحظه ای،
غرق در ،
این همه نورم می کند...
شاید چون متصل به شب است ،
دوستش دارم...
نمی دانم،
اخر من و شب ،
با هم قراری داریم...
هر شب ،
از دست دل ،
قصد فراری داریم...
شب که می شود ،
عطر شعر ، می پاشد...
مهتاب هم ،
مثل خورشید ،
برایم ، مهر می پاشد...
نمی دانم ،
این شب ،
چه دارد که مرا ،
این گونه ،
تسخیر می کند...
می گیرد از روحم ، پلیدی را ،
با اشک و اه ،
مرا ،
تقطیر می کند...
نمی دانم ،
طلوع هم زیباست...
مهر او بر همه باز،
مثل مادر دریاست...
می دانم اما ،
سخنم این است،
زندگی با عشق ،
به هر صورت ،
به هر حالت ،
زیباست و باز هم
زیباست...
یک روز ،
اتش شدم ...
و
یک روز دیگر اب...
زمانی چون باد ،
پیچیدم به دور خود...
بیخود از خودی و خود...
لحظه ای
غرقه گشتم ، در نور ...
و
از سایه ام هیچ بر جای نماند...
که هر چه بود ،
فنا در او گشته بود و همین...
ان روزها...
این روزها...
روزهایی دگر...
اگر باشد...
اگر باشم...
نه اتشم و نه باد ،
نه اب و نه جزئی از نور...
که
اگر باشد...
و
اگر باشم...
تنها خزیده به کنجی خواهم بود ،
ارام و خاموش...
ارام تر از ارامش پس از طوفان...
بی صدا تر از ابی راکد..
و
صدها سخن مانده در دل ...
و
سه نقطه
...
حرفهایی نگفته...
در خیالم ، با سکوتی بی ثمر
خسته ام از این سکوت از این سقوط
چشم من مانده به ساعت در گذر
عقربه ، دنبال ان یک می دود
گاهگاهی یار ان یک می شود
این نباشد عقربه ، عمر من است
گه به کندی ، گه به تندی می رود
چشم بر هم می زنم ، عمرم تمام
من نشستم در خیالی خام خام
اه ، یک تن راحتم سازد ز رنج
پس تمامم سازد این یک ناتمام
من اسیرم روی این چرخ و مدار
گشته ام بر عقربه ، بیخود سوار
این سرم از گردش دنیا وز این
گیج و منگ است و دل من بیقرار
اعظم شادکام
دوستان هر ۳ وبم اپ هستند
در خیابان ، میروم من
کودکانی ناز و زیبا...
چشم تیره ، روی سبزه
مو طلا با چشم دریا...
کودکانی ، پر تفاوت
عده ای در، ناز و نعمت...
رنگ گلگون،خنده بر لب
یک ملازم ،غرق خدمت...
سوی دیگر ،یک دو کودک
پر ز خاک و ، پا برهنه...
رنگ کاهی، بس حکایت
از شکم -ها-یی گرسنه...
پا برهنه ، غرق حسرت
بغض سرد و ، اشک اتش...
بی لباس و ،پاره پاره
کس نداند ،حال زارش...
ان طرف تر ، کودک ناز
گیرد از ، مامش بهانه...
تا خرد یک ، هدیه ناب
یا برد او ، را به خانه...
این طرف تر ، مادر فقر
در کنارش ، بچه گریان...
از برای ،نان خشکی
میکشد او ، کنج دامان...
در تفکر ، مانده ام من
می نشینم ، غرق حیرت...
این و اینسو ، ان از انسو
از که پرسم ، کار و حکمت...
ای خدایا ، این چه رسمی
یک به نعمت ، نرم و راحت...
دیگری غم ، فقر و حسرت
دائما در ، رنج و زحمت...
اعظم شادکام
دوستان هر سه وبم اپ هستند
نمی دونم چی باعث شد تا بعد از مدتها تصمیم گرفتم این وبم رو اپ کنم.
سعی می کنم گهگاه اینجا رو همراه با وبهای دیگرم اپ کنم.
فعلا با این شعر قدیمیم:
ایمان کال...
من چرا باید رها سازم
سرنوشت خود بدست باد؟
با قساوت ، باد هم برده
خاطر و یاد مرا از یاد
بر بد و بر سخت این دنیا
از چه رو باید بخندم من؟
ساکت و ارام بنشینم
مثل مردابی بگندم من؟
میزنم لبخند زیبایی
جسم من ارام و اسوده
وای اگر بینید روحم را
پاره پاره ، زخم و فرسوده
میزند شیطان به فریادی
خنده بر ایمان کال من
چوب حراجش زند بر این
خرده و ته مانده مال من
من نمیخواهم چو مرغ عشق
در قفس ،سرگرم یک اواز
من به این معنا میاندیشم
شوق و شور لحظهء پرواز
در دروی خوشه های خشم
میفشارم پنجهء احساس
معنی خود می دهد از دست
برگها و غنچه های یاس
مرگ می تراود بیرون
از میان این تن مرده
بند بندش جدا از هم
جسمِ در این خاک افسرده
اه میخواهم رهایی را
خسته ام از اینهمه حیله
می پرم در اسمان و من
می شکافم این سیه پیله
اعظم شادکام