| تبليغات | X |
گاهی از مردم این زمونه دلم می گیره.از این که از غم و درد دیگران ،فارغ هستن و ((بنی ادم اعضای یکدیگرند))رو از یاد بردن...
تازه خیلی وقتام ،نه تنها سنگی رو از پیش پای لنگی برنمی دارن ،که سری رو به سنگ بی مهری می شکنن و دلی رو به زخم شمشیر برندهء زبان ،مجروح می کنن...
ولی ...
زمانی که عمیقتر نگاه می کنم ،گلهای بی نظیری رو می بینم که بین اینهمه خار ،سر از خاک محبت دراوردن و با لطافت وجودشون ،به دیگران ،شادابی و زندگی ،هدیه می کنن...
و اینجاست که پی می برم ،هنوز در این دنیای بی احساس ،و پر از رنگ و ریا،می شه عطر خوش گلهای سپیدی رو حس کرد...که از دل پاکشون، پلی می زنند تا دل...
پس سلام به دلهای پاک رهگذان پس کوچه تنهایی...
(( زجانان ،مهر و از ما ،جانفشانیست...
جواب مهربانی ،مهربانیست....))
اعظم شادکام
بپرسی از چه رو،زینسان غمینم؟؟
چه باشد،راز این صوت حزینم؟؟
دو دیده بسته و دل ،غرق خون است...
که می داند،که حالم را،که چون است...
از این دنیای دون،جانم چه سیر است...
که دستم بسته و پایم اسیر است...
لبم خندان ،ولی پژمرده صورت...
دلم گریان ،زبخت پر کدورت...
به چشمانم کشیدم، سرمه از دود...
از ان دودی که از اه دلم بود...
قلم لرزان ،بدستانم ،توان نیست...
دلم فرتوت شد،دیگر جوان نیست...
به هر در می زنم ،دردم دوا نیست...
بمحرابم دگر ،جای دعا نیست...
ندانم مرهم و ،غمخوار من کیست...
نمی دانم خدایا،چاره ام چیست...
شب و روز از دلم ،این یک هوس بود...
که کنج دل ،مرا ،یک همنفس بود...
دوای درد بی درمان ،چه جویم...
که هرگز ره ،به میل خود نپویم...
بسوزم ،چون ندارم راه چاره...
بدوزم تکه تکه ،قلب پاره...
بسوزم تا برارد ،حق، نیازم...
چو مجبورم، در این بازی، ببازم...
بجان انکه من، می دانم و او...
شب و روزم شده ،یا حق و یاهو...
یاهو
اعظم شادکام
(( رشته ،گر باریک باشد در محبت ،،باک نیست
جهد کن، تا از کشاکش ، نگسلانی رشته را....))
امروز اول صبح که از خونه بیرون اومدم، به خانم همسایه بغلی برخوردم و با هم احوالپرسی کردیم.چنان لبخند گرم و محبت امیزی به من زد که حس کردم یه موج بزرگ انرژی مثبت رو به سمتم روونه کرده...و تا همین الان هم اون انرژی رو کاملا حس می کنم...
با خودم فکر کردم ،چقدر یه لبخند ساده محبت امیز ،می تونه در تحکیم پیوندها موثر باشه...
امروز سعی کردم به تمام کسانی که باهاشون رو برو می شم،لبخند بزنم.
بگذریم که ممکنه این تبسم رو هر کسی به نوعی و طبق حالات روحی و شرایط ...خودش تفسیر کنه...اما من ضامن این نیستم که دیگران از یه لبخند پاک و محبت امیز چه برداشتی می کنن.درست حالت یه خواب رو داره که ممکنه ده نفر اونو یه جور تعبیر کنن،یا یه نفر اونو ده جور...
ممکنه بعضی ها اونو به صدق و صفا ،به عشق ،به دوستی ،یا به تمسخر و ریشخند ،به ریا و ظاهر سازی ،به غرور ،یا حتی به جنون و دیوانگی تفسیر کنن.
هیچکدوم از اینا مهم نیست.مهم اینه که ،ابراز محبت ،حتی از طریق یه لبخند ساده،ارزونترین و در عین حال ،ارزشمندترین هدیه اییه که می شه بدون توقع جبران ، به کسی داد...
هدیه ای که یه کور مادرزاد ، یه ناشنوا ،یا حتی یه افلیج امکان دادن و گرفتنشو داره..
من در اعماق همه دلها نور محبت رو می بینم ،چون انسان جزیی از خداست ،پس نمی تونه محبت رو که خدا سرچشمه اونه ،انکار کنه...
(( اخر مهر و محبت نه همین سوختن است
... تا چها ، بر سر خاکستر پروانه رود...))
یا دوست
اعظم شادکام
کاش می شد ،روزه سخت سکوت
را، به اغاز سخن، افطار کرد...
کاش می شد ،با پلی از غم گذشت
تا در انسوتر، ترا دیدار کرد...
کاش می شد ،جسم منحوس فراق
تا ابد ،صد مرتبه بر دار کرد...
کاش می شد ،قایقی از جنس کوه
ساخت،با موج قدر پیکار کرد...
کاش می شد ،رفت تا اوج فلک
این قفس،زنجیر را انکار کرد...
کاش می شد ،بین این نامحرمان
قاصدک را، محرم اسرار کرد...
کاش می شد ،نغمه ای شد در گلو
مثل بلبل ،بر لب منقار کرد...
کاش می شد ،لحظه ای پروانه وار
گرد شمعی ،بال و پر،ایثار کرد...
کاش می شد ،از میان لحظه ها
لحظه ای کوتاه را، بسیار کرد...
کاش می شد، با تمرکز،با دعا
روح و جسمی در کنار،احضار کرد...
کاش می شد، انعکاس جمله ای
را میان دره ای ،اصرار کرد...
کاش می شد ،از میان واژه ها
واژه ای را دائما تکرارکرد...
کاش می شد، کنج زندان سکوت
با شهامت، عشق را،اقرار کرد...
یا حق
اعظم شادکام
اشکهایم بر گونه هایم سرازیر می شوند...
نه اشک غم ،نه اشک تنهایی ،نه اشک حسرت دنیا....
که اشک شوق لمس تو ،در ضربان قلب بی قرارم...
به هر سو که می نگرم،جز تویی نمی بینم...
از چه رو مردمان ،تورا تنها در اسمان ها می جویند؟
تو واضحی...جاری در همه چیز و همه جا....
بی مکان و بی زمان....در هر مکان و در هر زمان...و لایزال...
ترادر شاخه های به نیایش بلند درختان ...
در رقص برگ صد رنگ پاییز می بینم ...
من ترا به فصول،به برف...
به بارش نرم باران ریز ریز می بینم ...
ترا به کوه،به غلتش سنگی به سیل...
در ضربان لرزه های زمین می بینم...
من ترا به پیچش گردبادی دور...
به رگه های یشم و نگین می بینم...
ترا به گریه ، لحظه میلادیک نوزاد...
به چشمه جوشنده ، بدریا می بینم...
من ترا به کوه وکمر،به ماه وقمر...
به یک دل گم کرده راه،بصحرا می بینم...
ترا بگنبد طلای حرم...
به اذان موذن بوقت سحر می بینم...
من ترا به سکوت نیمه شبان...
به بیابان،به وقت سفر می بینم...
ترا به نوای حزین ساز و دلی سوزان...
ز همسایه دلشکسته ام بشب می بینم...
من ترا به گرمی لبخند و نگاه...
به جان سوخته ای ز تب می بینم...
ترا در افلاک،بروشنایی خورشید...
در سیاه و سپید کهکشان می بینم...
من ترا در ورای هر نگاه مهربان...
(در پس هر پرده،عیان می بینم...)
اعظم شادکام
داشتم از خیابون رد می شدم که جوونی رو دیدم که توی سوز باد و سرما
،روی پا ایستاده بود و گرم صحبت با تلفن عمومی بود.معلوم بود که داره با
معشوقش حرف می زنه و اونقدر گرمای عشق رو حس می کنه که سردی
محیط اصلا روش اثر نداره...
با خودم فکر کردم ،وقتی بخاطر یک عشق زمینی ،ادم میتونه ساعتها روی
پا بایسته و ناهمگونیهای محیط هم ذره ای روش تاثیر نداشته باشه،پس چرا
پای ما در ایستادگی برای عشق الهی اینقدر سسته؟
اونم معشوقی که کافیه یه قدم بطرفش برداری تا ده قدم بهت نزدیک
بشه.و اونم عشقی که اگر ذره ای از گرمی اون رو حس کنی،تمام عمر
غرق لذت این درک بمونی...
بخاطر عشق ،باید با ناملایمات مبارزه کرد و اونا رو به هیچ انگاشت...واجازه
نداد بین عاشق و معشوق شکافی ایجاد بشه...و بالفرض که شکاف
عمیقی بر سر راه درست بشه ،،باید از روی اون جست و به معشوق رسید...
صبر در راه وصال یار،عشق رو به ثمر مینشونه و اینجوریه که اتصال برقرار
می شه...
بیا بخاطر عشق،،ایستادگی کنیم...
یا حق
تا حالا هر چی نوشتم از استقامت بوده و پناه جستن به خدا ...
اما خیاطم گاهی توی کوزه می افته...
منم یه ادمم ،مثل همه ،و بهم حق بدین که گاهی دلتنگ و پریشون باشم...
اونم جوری که ،،نشه با هیچ واژه ای تفسیرش کرد ...
و با هیچ دلیلی توضیحش داد...
و با هیچ اشکی ،ذره ای از بغضش رو ترکوند...
فقط همین...
( دلتنگم و با هیچ کسم ، میل سخن نیست
کس در همه افاق ، به دلتنگی من نیست)
در رنگهای زمانه به جستجوی چه هستیم؟؟
سپید را چراغ راه سیه کرده ایم و
از ان مشعلی ساخته ایم و
به خیال خویش ،قدم بر دالان پر انحنای
سیر و سلوک نهاده ایم،تا چه بیابیم؟
در این ره نارفته ،،که نه،،
بسیار رفته و اندک رسیده،،
گاه:
*** گاه چکهء قطره اب غضب
از سقف نیمه ویران دلگنهکارمان،
تهدیدی می شود بر تک شعله سپید کمرنگمان ...
***گاه وزش سوز نومیدی
از رخنه ای ظریف،
انقدر ظریف که در گمان نگنجد،،
شعله مان لرزان و سایه صد شکل سیاهمان
بر دیواره تردید را، هولناک تر نقش زند...
***گاه در میانه ره،چنان کوله بارمان
از سنگریزه بی مقدار طمع
پر شود ،که
توان ایستادن بر پای قناعتمان نباشد...
***گاه پای بر لجن شهوت
فرو رفته و ،،الوده و شرمسار
پای خطا از این مرداب عفن بیرون کشیده و
گاه تا سر در این باتلاق مخوف
فرو مانیم...
***و هر زمان، به غلط ،تا میانهء راه
دروغ و خیانت،،
نیرنگ و فریب،،
ظلم و بیداد ،،
...و...و....
ره پوییده و گاه
با ندامت،،اهنگ بازگشت می کنیم و
گه
در سیاهی به راهی در می مانیم...
***و انگاه که بزعم خویش،،
به انتهای این ره پر سنگلاخ رسیده ایم،،
غره ،، بر در ره ماندگان
اوای شماتت سر می دهیم...
و...
در نهایت،،سرابی از انوار الوان بیابیم
و از شعف این سراب،
سپید بر زمین
افکنده و دوان شویم...و
تازه دریابیم که این نیز دامی بود بهر غافلان
،و این زمان ...
هم سپیدمان ز دست بشده و
...هم به سیاهی
درمانده و غافل...و
محو تماشای صد رنگیم هنوز...
ره بسر بردگان این سیر محال،،چه معدودند و ما در چه خیال...
اعظم شادکام
راستی دوستان!!
تا بحال از خودتون پرسیدین که چرا اکثر ما ادما،همه چی رو از روی سیاهش
می بینیم؟؟
منظورم نیمه خالی لیوانه...
اصلا کی گفته همه چی باید سیاه و سفید باشه؟خب ،حالت سومی هم
هست
"رنگی بودن ،رنگین کمانی دیدن ،رنگای قشنگ ،چیزای رنگ به رنگ
و..."
بالفرض که دست و بالتون توی زنجیر باشه ،خوب ،،ولی دل که می تونه
درست مثل یه نیلوفر عاشق ،از زیر خاک تنهاییها ،از لابلای ذرات بی اعتمادی
به رنگین کمانها ،کم کم جوونه بزنه و ...
تازه می تونه از اون زنجیر ،به عنوان رشته ای برای بالا رفتن و زودتر به
روشنایی رسیدن استفاده کنه...مگه نه ؟؟
البته اصلش اینه که ،بذر تنهایی اون نیلوفر کوچولو ،که زیر خاک سرد
زمستونی ،در خوابه و رویای بهار رو می بینه ،بین اون همه غبار سیاه و
سفید،با لمس زلالی یه چشمه پاک و خالص "،به عوض همه گندابهای
متعفن پوسیده "از خواب بیدار بشه و بقیه اش هم به قدرت خدا شروع به یه
رشد سریع بکنه...و اون قدر دور و بر زنجیر بپیچه که زنجیر از زنجیر بودن
بیفته و اراده و تلاش نیلوفر کوچولو به ثمر بشینه...و درست مثل یه ردیف
مروارید اصل،زیر طیف رنگارنگ نور بدرخشه...
نیمه پر یه لیوان رو دیدن ،اونقدرام سخت نیست
اعظم شادکام
عشق را در چه می دانی؟؟؟
عشق را اینگونه می بینم...
پاک کردن قطره اشک زلال کودک پا برهنه ای،در گل الود کوچه فقر
در شراکت بار پیرزنی خمیده تا انتهای کوی مستقیم دوست
در گرمای نوازش طفلی ژولیده موی،میان سوز سرمای یتیمی
در موج ارام لبخندی مهربان،در گردباد طوفان نامهربانی ها
در برداشتن سنگ جفا نشسته بر فرق،از پیش پای کلوخه زنی گمراه
در زدودن سپیدی چهره رنگ باخته از گرسنگی رنجوری،با سکه ای سیاه
در داشتن قلبی وسیع به رنگ دریا،برغم دلی چون دهان کوزه ،تنگ
در التیام زخم دهن باز کرده ای از زخمیان مهر بر دهان زده
و در تقسیم اب و تکه نانی،در جمع ژولیدگانی خرابه زی
عشق را در چه می دانی؟؟؟
اعظم شادکام
چون در جمع مستان قدم نهی ، با جرعه ای می،همگون جماعت گرد که به
عالمی بردت که نتوانی وصف کنی .نفس چنان در درونت گرم شده و گر
بگیرد و زوزه کشان ،وبا حرارت برخاسته از مستی می،از لابلای خم و پیچ
تنفست به بیرون بتراود.گویی جان از بدن پر می گیرد.پوستت از گرمی این
اتش ،تفتیده واستخوانت چنان برعشه بیفتد که گویی هرگز ستون سکون
دیگر اعضا نبوده است.رگ و گوشتت ضربانی بگیرد همصدا و همراه با دم
زدنت.وچه زیباست تک ضربه های این همه بر پاشنه ،همگون با طپش دل و
نوای دف ،در سماعی وجد انگیز.پس چون بحال خود باز ایی،تبی گیردت که
رگ وگوشت و پوست و استخوان را ،همه بسوزد و التیام نیابد و این دل...
دیگر دل ...نشود و ارام و درمان نیابد ،مگر با وصال دوست...
اعظم شادکام
لحظه ای درنگ کن
ای زمین
لحظه ای درنگ ،
ای زمان
از چه رو
زینسان بشتاب می روید
لختی درنگ
ارام گیرید !
بگذارید تا بیندیشم
بگذارید گوش فرا دهم،
او کیست
این چه صدایی است
که هر روز می شنوم
اما نمی جویمش
لحظه ای درنگ زمین
صدای چرخ کهنه ات
نمی گذارد بشنوم
لحظه ای درنگ زمان
پتک عقربه ات
بر سکوت روحم
خش می اندازد
لختی درنگ
این اوست
همو که سالها ،
صدایم می کند
ندای اسمانیش
بجانم شرر می زند
این ندا
چنان مستم می کند
که هیچ میی
ای عصیانگر!
من بخشایشم...
بار گنه
بر این محکمه وا بنه
ای دل ازرده!
من مرهمم...
جراحت
بدین مرهم بپیچ
ای ناامید!
زمین و زمان غلام منند...
کوبه این در بنواز
ای تنها مانده!
تنهایی من کس نتواند...
تنها نئی،
منم که چون خودی ندارم
ای...
ای...
........
اه که این ندا و
ان ندا دهنده
چه زیباست و
چه بی همتا
و من .....
و من ها....
چه غافل...
تن ها،همه تنها و،رو بدان تنها
وان تنها ،
در اندیشهء این تنهاو،همه تن ها
( یا تنها )
اعظم شادکام
لحظه ای درنگ کن ای زمین
لحظه ای درنگ ،ای زمان
از چه رو زینسان بشتاب می روید
لختی درنگ
ارام گیرید ! بگذارید تا بیندیشم
بگذارید گوش فرا دهم،او کیست
این چه صدایی است که هر روز می شنوم
اما نمی جویمش
لحظه ای درنگ زمین
صدای چرخ کهنه ات نمی گذارد بشنوم
لحظه ای درنگ زمان
پتک عقربه ات بر سکوت روحم خش می اندازد
لختی درنگ
این اوست
همو که سالها ،صدایم می کند
ندای اسمانیش بجانم شرر می زند
این ندا چنان مستم می کند که هیچ میی
ای عصیانگر!من بخشایشم...
بار کنه بر این محکمه وا بنه
ای دل ازرده!من مرهمم...
جراحت بدین مرهم بپیچ
ای ناامید!زمین و زمان غلام منند...
کوبه این درگه بنواز
ای تنها مانده!تنهایی من کس نتواند...
تنها نئی، منم که چون خودی ندارم
ای...
ای...
........
اه که این ندا و ان ندا دهنده
چه زیباست و چه بی همتا
و من .....
و من ها....
چه غافل...
تن ها،همه تنها و،رو بدان تنها
وان تنها ،در اندیشهء این تنهاو ،همه تنها
یا تنها
اعظم شادکام
چرا چنان مست ثروتیم که درویش نان خشکیدهء در سرما خزیده را نمی بینیم
چنان مست غروریم که کبک گونه و خرامان،ندای گل کوزه گر را نمی شنویم
چنان غرق شهوتیم که موج تعفن جسم خفتگان در خاک سرد گور رانمی بوئیم
چنان پابند ارزوهاییم که صدای صور پر هیاهوی فرشته مرگ را نمی شنویم
چنان غرق در رویاهاییم که پیچش گردباد حادثه را به تنه واقعیت نمی بینیم
چنان الوده پلشتیهاییم که تن را به شستشوی باران رحمت الهی نمی سپاریم
چنان سنگین خطاهاییم که نزول در باتلاق عمیق گناهان را لمس نمی کنیم
چنان با خدای خویش بیگانه ایم که با چشمان تاریکمان نور را تحمل نمی کنیم
ای وای بر ما...
که روح و جسم را به
عجوز هزار چهره زمانه
سپرده و
عروسی خوشش می پنداریم
ای وای بر ما...
اعظم شادکام
شکست/تنهایی/تنهاشکستن/شکستن تنهایی
راستی کدوم یک از اینا شامل حال شما می شه؟واژه هایی که از شکل الفباشونم
غم میباره.ولی چرا؟همیشه تنهایی رو لعنت می کردم و ازش متنفر بودم.اما
حالا می فهمم که تنهایی یه نعمته.چون قلم رو تیزتر،فکر رو بازتر،میدان دید
رو وسیعتر، دل رو پاکتر، وخدا رو به ادم، و ادم رو به خدا نزدیکتر می کنه.تا
بحال به تنهایی خدا فکر کرده بودین؟کمال مطلق هم تنهاست.پس تنهایی،
ادم رو که جزئی از خداست،به منبع اصلی کمال متصل می کنه،،چه رابطه
واضحی !!
و اما " شکست " ــ ادما وقتی می شکنن ،احساس تنهایی می کنن و این
تنهایی اونا رو طبق همون رابطه به خدا متصل می کنه.تازه ،اونی که بارها
و بارها می شکنه ،بعد از هر بار شکستن،احساس تنهاییهاش که با هم جمع
بشه،مجموعش می شه یه تنهایی بزرگ ،که چون عظیم تره،خط فاصله
اش تا خدا کمتره...
خدایا ارزو می کنم صدها بار بشکنم...
اعظم شادکام
و هر دفعه یه گوشه اونجا رو خالی و تمیز می کنم.اخه لوازم زیاده و حالت کسی رو دارم که باید یکی یکی فایلاشو deleteکنه.
واقعا کار سختیه.با خودم فکر کردم اگه اینجا رو هر روز تمیز کرده بودم و چیزای بد ،کهنه و ...رو از همون اول نگه نداشته بودم،الان سریع و سبکبال راهمو می گرفتم و می رفتم...
اینجا بود که اون مکان رو دل خودم دیدم و اسبابهای کهنه رو،کینه ها و رفتارهای بد خودم . و ...
فکر کردم اگه از اول اول ،حتی از اونایی که بهم بدی کرده بودن ،کینه ای به دل نگرفته بودم ،الان چقدر سریع دل سبکم رو برمیداشتم و براه می افتادم.اما سالهاست که زخمهای کهنه دلم پر از چرک و خون بوده و گاهگاه سر باز میکرده
.امروز همه اون ها رو یک به یک deleteکردم تا خودم سبکتر راه بیفتم.توی تنهایی خودم یه مرهم درست کردم و زخمای کهنه رو بستم تا خوب بشه.درسته ردشون تا زنده ام باقی می مونه ولی...
تازه این رفتن که رفتن نیست.از خدا خواستم ،روزی که بار سفر بدون بازگشتم بازبینی میشه ،از بدیها سبک و از خوبیها سنگین باشه...
یه کمی فکر کنین.اثاثیه دل شما چجوریه؟کهنه ،سنگین و گردالود یا زیبا و درخشان ولی سبک!!! عجله کن. شاید یه لحظه دیگه بگن نوبت توئه که اسباب کشی کنی ....
اعظم شادکام
من پشت سرشون بوق نزدم ولی نور چراغای ماشین از پشت سرشون باعث شد تا از سر راه برن کنار.
انگار یه چیزی توی سرم منفجر شد.به خودم گفتم،اگه سه تا بچه از روی یه نور،اونم نوری با منبع محدود که تازه از پشت سرشون می تابه،از وجود یه چیزی در پشت سرشون اگاه می شن،
پس چرا من نباید از روی این همه نوری که دوروبرمه و تازه بارهاوبارها هم از روبرو بهم تابیده،به یه منبع عظیم نور پی ببرم ؟
خدایا تو سراسر نوری...ازت ممنونم که اگاهم کردی.. چه جرقه هایی...؟
اعظم شادکام
اول می پرسی و می ری و خوشحالی، که کاری نداره.ولی کم کم روز کوتاه به اخراش نزدیک میشه و ترس وجودت رو می گیره.
وای به حال وقتی که خواسته و ناخواسته بیفتی توی یه بزرگراه یکطرفه!دیگه باید بری چاره ای نیست.و وای اگه اون بزرگراه بجای شرق که مطلع خورشیده تو رو به خلاف جهت نور یعنی غرب برسونه.
اون وقته که با وحشت جلوی تمام رهگذرها رو می گیری و التماس می کنی راه رو بهت نشون بدن .بیشتر اونهام توجهی نمی کنن،
چون یا مشغول سرگرمیهاشونن که در نتیجه اصلا توی فاز نور و طلوع و گذر زمان نیستن،یا مثل تو راه گم کرده ان وحیران.یا کورن و جهتها رو تشخیص نمی دن .یا راه رو بلدن ولی دریغ می کنن.یا...و...و...
فقط یه عده خیلی خیلی کم توقف می کنن و بهت ادرس میدن ،حالا یا ادرس غلط میدن یا نیمه غلط یا درست.گاهی هم یه راه پرخطر رو بهت نشون میدن گاهی هم میگن از همین یکطرفه ای که اومدی محتاطانه برگرد ومواظب باش .بعدم برس سر جای اولت و اونجا بپرس بهت می گن.که باز اینم انگار هیچی..
.همه اینا رو که خط بزنی فقط یه عده انگشت شمار می مونن که بهت می گن بیا دست مارو بگیر تا ببریم راه رو نشونت بدیم و تورو تا مقصد راهنمایی کنیم.و اینجاست که به ارامش می رسی .حتی اگر شبم برسه دیگه وحشتی نداری،چون یه راهنما باهاته که تا شرق تا محل طلوع نور راهنماییت می کنه و همراهته.
یه راهنما که وقتی به چند راهی با چراغای قرمز می رسی، تا ببینه دارن پشت سرت بوق می زنن که زود باش مسیرتو انتخاب کن وراه بیفت ،بهت میگه که نور کدوم طرف پررنگتره و کدوم راه سرعت گیر کمتری داره و چراغ قرمزاشم کمتره و چاه وچاله هم توی مسیرش کمتره......اهای ! من توی اتوبان گم شدم...
اعظم شادکام
زندگی،نقاشی با مداد است،ولی بدون پاک کن!
مواظب باش نقاشی خوبی بکشی!!!
چقدر دلم به حال مورچه هایی که زیر پام لگدکوب کردم،می سوزه...
من ناتوان و بی اراده پا بر سر اونا گذاشتم.
چون باید زودتر به مقصدم میرسیدم.واقعا گناهی ندارم.
اونا اینقدر ریز هستن که نمی تونم مواظب همشون باشم.
پس خدا جونم من بی تقصیرم.
اونا خودشون توی مسیرم قرار گرفتن .من که نگفتم بیان توی راه من!
مطمئنم اگه مورچه هام زبون حرف زدن داشتن،با بغض می گفتن:
بخاطر خدا نگو! مردن،زیر پا له شدن یا هرچی اسمشه،به خدا ،به خدا
بهتر از اینه که از روی ترحم،مواظب قدم برداشتنت باشی...
چیزی که اکثر ما ادما به تفاوت بسیار ظریف اون توجه نمی کنیم، و اون اینه
توقع محبت و دوستی بی ریا ،مهربانی و صفای دل،فرسنگها با "ترحم "
فاصله داره...
خرد کننده ترین حس برای یه ادم اینه که حس کنه جای ندای محبت
بودن،اونو گدای محبت دونستن...
اعظم شادکام
ادما گاهی اشتباه می کنن.گاهی اونقدر غرق افکار خودشون هستن که محیط اطرافشون رو نمی بینن.شایدم می بینن ولی انگار به یه خلسه فرو رفتن.
حتما براتون اتفاق افتاده.توی خیابون در حالی که داشتین راه خودتون رو می رفتین،یه نفر از پشت سر صدا زده باشه هی!!! دیدین چند نفر از جمله خودتون بر میگردین و نگاه می کنین،و بعد از یه مکث،تازه می فهمین که با شما نبوده،وداشته کس دیگه ای رو صدا می زده.
چیکار میکنین؟ شاید خجالت بکشین.شایدم شونه ای بالا بندازین و با بی تفاوتی رد بشین و به راهتون ادامه بدین.شایدم از اونایی باشین که برمیگردن و به طرف می گن:هی خودتی !اگه با یکی کار داری ،خب برو از نزدیک صداش کن،چرا بقیه رو به شک میندازی؟
نمیدونم از کدوم دسته این.ولی هر جوریشم که باشین،بازم یه لحظه مکث رو کردین که!یه ان اشتباه کردین که!فقط زمان مکثاتون با هم متفاوت بوده.نگین نه...
برای منم پیش اومده.اولش خجالت کشیدم،وعذر خواستم.اخه ادب حکم می کرد.بعد هم چمدون پر از بار و سنگینم رو که به لطف یه صدا کردن، لحظه ای بر زمین گذاشته بودم،برداشتم و سریعتر و خیلی سریعتر از قبل ،قدم برداشتم،تا جبران مکث طولانی و زمان از دست رفته ام رو بکنم...
شما هم از این به بعد با هر صدای هی گفتنی از یه هم مسیر از راهتون نمونین... اعظم شادکام
زیرشمشیر حوادث،مژه بر هم نزنیم * به رخ سیل،گشاده است در خانه ما
در نگاه کسانی که پرواز را نمی فهمند،هر چه بیشتر اوج بگیری،کوچکتر خواهی شد...تا بحال به پرواز اندیشیده ای؟حس غریبی است که تا پر پروازت را نگشوده باشی درکش نمی کنی.به جرات می گویم که متعالی ترین حسی است که تا کنون داشته ام.تنها زمانی می توانی پرواز را تجربه کنی که شرایطش را مهیا کرده باشی.به این معنی که پری برای گشودن،ذهنی ازاد از هر تعلق خاطر بیهوده ،با بالهایی رو به سمت بالا که جهت نمادین پروردگارت هست،وبا چشمانی باز که ابی اسمان پاک در مردمکشان لانه گزیده باشد.پس بی دغدغه،بال بر هم زده با یاد یاددهنده پرواز از اسارت خاک و در حقیقت از بندگی دل ازاد گرد و بپر.وبالا برو تا جایی که گنجایش داری.ذره ای هم به انانی که با خدعه در فکر ربودن حس زیبای ازادیت بوده اند،فکر نکن که هر چه بیشتر اوج بگیری میبینی که این،انان هستند که دیگر به چشم نمی ایند نه تو.رفتن به هوایی که دست کوته فکرهای بی نفس بدان قد نخواهد داد،لذتی دارد غیر قابل وصف.بگذار زمینی های شهوت پرست،در الودگی وجودشان غلت بزنند.اه که بعد از اسارتی که با سربلندی و صداقت پشت سر گذاشته ای،پرواز تا دل نور رهایی چقدر زیباست...من پر پروازم را گشوده ام و دیگر ذره ای تعلق خاطر در وجودم نیست.چون قلبم روشن و صادق بود ،دست غیب امد و بر سینه نامحرم زد...تا من بیگانگی نارفیقان را با دیده باز ببینم...من در اوج اسمان و درک لذت پروازم...اینبار ،،،پروازم مبارک.... پس چون افتاب به زیر سقف نمی تابد،چرا سقفی از نومیدی بر سر خود ایجاد کنم. سقف را کنار زده ام تا از انوار افتاب---------------------------------------------------- در اسمان ابی لذت ببرم...حتما همین طور است...
دیریست یاران اینکه عاشق مرده است
چندیست معشوقش چنین افسرده است
لیلی و مجنون ،زمانها پیش بود
عشق را هم ارج و قدری بیش بود
قصه پروانگان و شمع ها
می نمود روشن چراغ جمعها
مینمودند ،خسروان روزگار
تلخی ایام ،با شیرین، گوار
قصه فرهاد و شیرین قصه بود
قصه ای بهر دل پر غصه بود
یوسفان این زمن ،دل برکنند
نک زلیخا ها بخواری سر نهند
خسروان این زمان،عاشق نیند
عشق شیرینان بزیر پا نهند
این زمان با عاشقان بیگانه است
عشق پاک،اینک دگر ،افسانه است
عالم عاشق ببین،اینک تباه
اسمانش خامش و بی نور ماه
گویدت سازیم،کاخی ،چون چنین
می زند از اوج عرشت بر زمین
در حضورت می کند بازیگری
پشت سر بنشسته او با دیگری
عاشقی خواب و خیالی بیش نیست
عاشقان را عالمی در پیش نیست
اعظم شادکام
به نام او که بخشنده بندگان است و مهربان و باز هم بخشنده.گاهی فکر می کنم که اگر بنده ای،امکان خدایی داشت،جهان به چه روزی در می امد.فکر می کنم که هیچ جنبنده ای،بر ارکان خود پایدار نمی ماند.چرا که بشر خصلتا و فطرتا خودپرست و انتقامجوست،و اظهار پشیمانی همنوعش،چنان او را فریفته و مجذوب می کند که هوس کنار گذاشتن خدایی هرگز به سرش نمی زند.خدا را شکر که خدا را خدایی برازنده است و بس،و ما بنده های بی مقدارگنهکار ،همین پایین ها به تکاپو مشغولیم.اگر کسی لیاقت برتری و ستایش داشته باشد،قطعا خداست ،که لطف و کرمش بی منتهاست.او با مهربانی و عطوفت بندگانش را می بخشد و می پرورد.بیاییم خداگونه بیندیشیم.ای خدای من تو گواهی که هرگز هیچ یک از موجوداتت را،تشنه ندامت ننشسته ام و نخواهم نشست.فقط تویی که سرچشمه کامل بخشاییدنی و بس.پس مرا مانند روز های پیش،ماه ها و سالهای پیش همچنان دریادل بدار.پس من همانم که بودم و همان خواهم بود.بنده ای خرد و حقیر که نه لیاقت بخشودن دارد و نه کینه به دل گرفتن کسی را.... اعظم شادکام
بدان،نالیدن از بر،نای عشق است
به مسکین،مسئلت،سودای عشق است
<<تو نیکی میکن و در دجله انداز>>
محبت کردنت ،همپای عشق است.
اعظم شادکام ۱ /۶ /۷۳
هر وقت دلم از تنهایی می گیرد،به یاد مورچه کوچک سیاهی می افتم که در دور دست ترین قاره ها،زیر برگهای ریخته جنگلهای دور،در زیر سنگریزه ای کوچک،دانه ای را به زحمت به لانه می برد و می گوید خدایا کمک کن/یا به یاد ماهی کوچکی که هزاران کیلومتر زیر دریا ،در اعماق اقیانوسی نزدیک ،پلک بر هم نگذاشته خوابیده و جلوه خدایش را می بیند/یا به یاد کهکشانهای چرخانی که سالهای سال نوری دورتر از گنجایش فکر بسته ما،از عظمت خدای عالم سرگیجه گرفته اند/یا بیاد ان مرغ شباهنگ،که در دل شب،صدای هو گفتنش،عرق شرم بر پیشانیم می نشاند که او از ارمیدن در برابر ذات احدیت امتناع کرده و حق را می خواند/و در این حال به این فکر می کنم که همه اینها و همه اینها،و تمام مخلوقات روی زمین،با خطوط ونقوشی رنگارنگ،وبا دلهایی مثل من تنگ تنگ،بنوعی خدا را می خوانندو با او در خفا سر و سری دارند/تا بحال با خدایت خلوت کرده ای؟من می گویم/نیازی به گفتن دعاهای عریض و طویل نیست،به هیچ زبان دیگری هم نیاز صحبت نیست/فقط از ته دل بگو :خدایا بیادم باش ./حتی اگر تنهاترین هم بشوم،،همواره او را در ریزترین ذرات وجودم ،در ضربان بیقراری تک تک سلولهایم حس می کنم/من تنها نیستم/هرگز مقصود من از تنهایی،بی خدایی نبوده است/و هرگز چنین گمانی را هم بر احدالناسی نبرده ام/خدا که فقط مال من نیست/فقط هر کسی به قدر ظرف وجودش،از ذات لا یتناهی او پر می شود/بار دیگر با یک جمله ساده ،با تمام صداقت می خوانم او را/خدایا هرگز مرا محتاج دیگری مکن/حتی برای دوستت داشتن تنهایی...
اعظم شادکام فرخی
زندگی از عشق سیلی خوردن است
یک دو روزی بودن اخر مردن است
عشق بی فرجام و بی پایندگی
اینچنین عشقی سزایش مردن است
اعظم شادکام
پرواز مبارک
پس چرا دیگر نمی اید کسی مرده اند این مردمان در خانه ها؟
گر صدای تار من ،در نیمه شب می برد خواب،از سر همسایه ها
با نوایش ،می سراید، کاین حضور بهتر است از،گم شدن در سایه ها
اعظم شادکام